Günümüz dünyasında hız, neredeyse başlı başına bir erdem gibi görülüyor. Daha hızlı okumak, daha hızlı çalışmak, daha hızlı karar vermek ve hatta daha hızlı dinlenmek istiyoruz. Zamanı kazanılacak bir yarış olarak gördükçe, yaşadığımız anın içinden sessizce geçip gidiyoruz.
Oysa yavaşlamak, hayattan geri kalmak değildir. Bazen bir kitabın tek bir cümlesi üzerinde durmak, bir sokağı acele etmeden yürümek ya da bir dostun sözünü bölmeden dinlemek, günün en anlamlı anına dönüşebilir. Hız bize çok şey yetiştirebilir; fakat her şeyi hissettiremez.
Belki de modern hayatın en büyük yanılgılarından biri, meşgul olmayı anlamlı yaşamakla karıştırmamızdır. Sürekli hareket hâlinde olmak, her zaman ilerlediğimiz anlamına gelmez. İnsan bazen ancak durduğunda neyi geride bıraktığını, neye ihtiyaç duyduğunu ve hangi yöne gitmek istediğini fark eder.
Yavaşlamak, zamanı çoğaltmaz; fakat onu görünür kılar. Bir fincan çayın sıcaklığını, bir sayfanın kokusunu, akşam ışığının duvara düşüşünü yeniden fark ettirir. Hayatın büyük olaylardan çok, çoğu zaman bu küçük ayrıntıların toplamı olduğunu hatırlatır.
Belki bugün birkaç dakikalığına aceleyi bırakmak gerekir. Çünkü bazen dünyaya yetişmenin en iyi yolu, kendi ritmimizi yeniden duymaktır.
